Nietzsche’s advies aan de lezer is keer op keer: laat mij los, neem mij niet tot uzelf, vergeet mij, en zoek het zelf uit, in deze wereld zonder verlossing. Toegegeven, dat is een paradoxale imperatief: je moet me lezen, schrijft Nietzsche, om van me af te geraken, daar komt het op neer. In die zin roept Nietzsche op tot de grootste nuchterheid, de grootste verzaking. Want Nietzsche wil geen nieuwe waarheid aanbieden, hij wil ons juist van het waarheidsgeloof doen loskomen, met inbegrip van het geloof in “Monsieur Nietzsche”. Dat is uiteraard niet zo’n gemakkelijke opgave. Niet alleen omdat ze paradoxaal is, en elke lezer hoe dan ook op één of andere manier aan Nietzsche, of beter gezegd: aan ‘Nietzsch’, vasthoudt. We blijven ‘Nietzsche’ lezen. Het is echter goed te beseffen dat ‘Nietzsche’ daar als zodanig niet veel belang aan hecht. Hij wil liever niet, dan slecht gelezen worden. En slecht betekent: vanuit een gehechtheid aan, een verstokt vasthouden aan, een verlangen naar waarheid, naar zin zonder aanhalingstekens, naar grondende waarheid, het weze dan nog een anti-waarheid. Welnu, juist op dit punt scheiden mijn wegen van Van de Assem. De wijze waarop zij haar verhouding tot Nietzsche begrijpt, of ervaart, lijkt me onkies.

-Ja, onkies, dat is inderdaad een eerder morele categorie, maar vergeet niet dat Nietzsche de moraal heeft opgerekt “voorbij goed en kwaad”. Vooreerst kun je niet zeggen dat Van den Assem Nietzsche leest. Want lezen, dat betekent afstand, terwijl uit het interview blijkt dat deze kunstenares zich a.h.w. laat vollopen met Nietzsche. De kunstenares identificeert zich met Nietzsche, met zijn waarheid of onwaarheid, en bij voorkeur met zijn waan. Die identificatie is gebaseerd op een miraculeuze overeenkomst: de waan, waarin Nietzsche is verdwenen, is immers tegelijk de waan waarvoor Nietzsche Van de Assem behoedt. Er is hier dus sprake van een affiniteit in de waan-zin, zij het dat Nietzsche door die waan werd verzwolgen, terwijl Van de Assem er juist niet in verdwijnt. Van de Assem is niet waanzinnig, omdat ze vol is van Nietzsche. Die volheid van Nietzsche wijst echter tegelijk op een leegte. Een Nietzscheaanse vraag voor Van de Assem zou zijn: wie bent u los van Nietzsche? Wat zou het antwoord van de kunstenares op deze vraag kunnen zijn? Bovendien houdt Van de Assem Nietzsche voor iemand, met een boodschap, een waarheid, een fundament, zij het dan de bodemloosheid. Nietzsche is die bodem, althans voor Van de Assem. Maar is dit nog een ‘nietzscheaanse’ gedachte? Nietzsche lijkt voor Van de Assem niet meer dan een soort van lolly, waarop ze kan blijven zuigen. Een vaatje, waaruit ze kan blijven tappen. En waarmee ze keer op keer kan vollopen. Die relatie tot Nietsche (“I’m in love with Friedrich”!) lijkt de structuur van een verslaving of antidotum te hebben. Van de Assem geraakt door Nietzsche in trance. Maar wat zij voor een directe lijn met de creatieve chaos noemt, de bron van alle leven nietwaar?, lijkt beter in het plaatje van de junkie te passen. En daarom is Van de Assems relatie tot Nietzsche -nog los van het protserige karakter van haar indiscretie- onkies: het raakt aan vulgariteit, aan smakeloosheid. Ze is een fan, meer niet. Een soort groupie, op haar eentje. Die vergeet te vergeten, en om te beginnen: Nietsche. Ze is al te zeer zijn vermeende zuster!

Het lijkt in de geest van Nietzsche te zijn, dat de Heren Professoren het nodige respect opbrengen voor de kunstenares. Nietzsche had het immers voor de kunst en kunstenaars. Toegegeven. Maar waar blijft hun kritische zin in deze? Ze gaan ervan uit dat het werk van Van de Assem de vrucht is van een onmenselijke luciditeit, een diep, al te diep intuitief inzicht, een hachelijk contact met een brandende waarheid. Dat is weinig Nietzscheaans. Nietzsche hekelde de Schwärmers van zijn tijd, en om te beginnen de sentimentele artiesten. Er ligt voor Nietzsche geen heroiek in de kunst, en zeker niet de heroiek waar Van de Assem voor borg staat. Van de Assem wil van de waarheid een adembenemend avontuur maken, maar daarmee geeft ze een vulgaire invulling aan het “gevaarlijke leven”, en in hun misplaatste devotie voor het orakel van Van de Assems woord en kunst, weigeren de Heren ook maar de minste kanttekening te maken bij de idolatrie van het personage van Van de Assem. Nee Heren, maak uw huiswerk!

Dat Van de Assem pas op gepensioneerde leeftijd haar liefde openbaar maakt, is op zich ook verdacht. Om eerlijk te zijn, ze had haar relatie met Nietzsche gewoon verzwegen moeten houden. Het is niet echt fatsoenlijk, tenzij ze alsnog de academische en museale wereld waarin Nietzsche hot is, wil aanspreken en bekoren. Of rekent ze er op, dat kenners in haar “de oude vrouw” van Nietzsche zullen herkennen, dat personage uit een van zijn geschriften, dat oppervlakkig is uit diepte? Wil Van de Assem die “oude vrouw” zijn, misschien? Vanuit een marketing standpunt, is het natuurlijk goed gekozen om pas op latere leeftijd -de rijpe, rijpe vrouw- met de minne naar buiten te komen. Dat is misschien ook de reden waarom ze zich haar relatie niet meer kan vergeven, wat ze nochtans zou moeten doen. Vergeef me “Monsieur Nietzsche”, maar dat wordt moeilijk als je je op je leeftijd wilt laten voorstaan. Een jong meisje zou het in dat opzicht makkelijker hebben: zichzelf het folieke van de flirt vergeven. Op hogere leeftijd staat dit minder goed. De fout is echter, dat Nietzsche nu eenmaal geen waarheid voorstaat, waarop je je kunt beroepen. Van de Assems Nietzsche is te weinig ‘Nietzsche’: te weinig gereserveerd… en al te geserveerd, op het bordje van de expressie “uit de diepte”…

In de serie essays xe2x80x98Jonge denkers over grote religiesxe2x80x99 schreef filosofe Annette van der Elst de aflevering over het christendom. Daarin belicht zij het christendom vanuit een onafhankelijke, filosofische optiek. xe2x80x98De doop van een kind is de markering van het ontstaan van een zelfstandig individu. Het is een breuk met de dierlijkheid, een begin van mens-zijn in zijn volle betekenis.

Het doopsel betekent dan wel de breuk met het dierlijke, en met de dierlijke impulsies en aandriften, maar juist door de animaliteit op afstand te werken, blijft het animale wezen -dat in de menselijke lichamelijkheid is gelegen- lonken, als een onbereikbaar, onbeheersbaar, voor immer wijkend gegeven, waarin de mens onmogelijk nog met zichzelf kan samenvallen.   Zoals  bekend (Augustinus en Nietzsche) vormt het lichaam een factor van onophefbare onrust.   Die onrust kan aanzwellen tot een waarachtige woede en onmogelijke obsessie.   Het vrome kant van die woede en obsessie wordt misschien gevormd door de idealen van ascese en lichaamsoefening (tot in de zelfkwelling en symbolische verminking toe), maar het andere gezicht is geen ander dan de bestialiteit, als cultuur van de scheur van het lichamelijke, de eindeloze verkenning, negatie xc3xa9n celebratie van het lichamelijke…

Ik citeer uit de ingezonden brief Volkskrant, 6 mei 2009, Martin Beeres, huisarts te Hoevelaken: Misschien komt er ook in de gezondheidzorg een ommekeer, dat iemand er niet meer meewarig op wordt aangekeken als hij zegt zijn beroep als roeping te beschouwen.

Wat betekent dan  precies "gehoor geven aan je roeping"? Een roeping kies je niet, want als "een geroepene" geef je gehoor aan iets, of iemand anders, een min of meer externe instantie.  Je kan een roeping ook associxc3xabren met een uitverkiezing voor het religieuze leven, dat is een gangbare invulling van het woord, en een dergelijke uitverkiezing maakt van de "geroepen" arts in zekere een uitverkorenen…  De roeping wijst op een appxc3xa8l, dat binnenin weerklinkt, maar dat van buiten binnen komt, en sterker is dan de geroepene, en waar de arts zich dus onweerstaanbaar toe aangetrokken voelt. 

Maar hoe "nobel" een roeping ook moge zijn, wanneer er een "heilige plicht" in het spel is -of een "heilig" belang- dan horen we toch op onze hoede te zijn.    En dan ligt de vergelijking met de godsdienst voor de hand.   Tenslotte, waar de godsdienst een heil belooft in de andere wereld, belooft de wetenschap een soort van heil in dit leven.   De wetenschap -en zeker de medische wetenschap- zet zich in voor het heil van de mens, zo heet het, en meent daarom aanspraak te kunnen maken op een soort van vrijspel : niets of niemand mag de wetenschap en haar ontwikkeling afremmen, niets mag de inzet voor het menselijke heil inperken…   vandaar het "heilige" karakter van de medische roeping, en meteen ook haar onwelvoeglijkheid…

Mijn weblog is rijk gevuld met verhalen en anekdotes van "roepende" artsen, die vanuit hun innerlijke roeping de eigen grenzen overschrijden.  Zonder dat ze daar door hun christelijke collega's meewarig op worden aangekeken.  Een roepende arts (en alle artsen zijn collega's toch, ze vormen in zekere zin een koor), dus ook deze arts kun je een collega van Martin Beeres noemen toch!  Zijn collega-arts schreef:  Ik  zal je nog een keer proberen uit te leggen waarom ik gesprekken opneem. De kern van wat ik wil zeggen is dat eerlijke mensen niet ziek zijn en geen lichamelijke of psychische klachten hebben en zieke mensen niet eerlijk zijn en dat zieke mensen weer gezond worden als ze eerlijk worden. Dat is een volmaakt ander verhaal dan iedereen geleerd heeft en dat is niet eenvoudig duidelijk te maken. Wat ik illustreer in de gesprekken is, dat mensen met een levensprobleem bij mij komen, dat ze vertaald hebben in een medisch probleem en ik vertaal dat terug, maar laat ook zien dat het in deze maatschappij vrijwel onmogelijk is om mensen dat duidelijk te maken. Als je echt luistert, hoor je hoe mensen ontwijken, niet horen wat ik zeg, over wat anders beginnen als het te dichtbij komt, hoe vast ze aan hun verleden zitten, dat nog steeds hun heden bepaalt, hoe vernield en verkreukeld ze zijn, hoe ze zich vastklampen aan alles wat ze van anderen gehoord hebben, hoe ze twijfelen,  hoe wanhopig ze vaak zijn en hoe uitzichtloos ze hun toekomst zien, hoe ze vastlopen in hun relaties en op hun werk, hoe ze vluchten in hun ziek zijn omdat ze geen enkel alternatief zien. Ik wil je laten zien hoe mensen met hun ziek zijn een aanklacht zijn tegen deze krankzinnige manier waarop ze zichzelf zien en met elkaar omgaan. Kortom, eerlijke mensen worden niet ziek. Ooit heetten zieken zondaars. Eerlijke mensen zijn niet ziek en hebben geen lichamelijke of psychische klachten. Omgekeerd kunnen volgens (deze arts)  zieke mensen weer gezond worden, als ze eerlijk worden. De immorele en ontaarde levens worden in de lelijkheid en ziekelijkheid van de lichamen weerspiegeld. Ik kan er niets aan veranderen dat jij dat niet ziet.

 Ik citeer uit een mail van mij aan deze arts: Maar ik wil concreter zijn. ge- tape- te conversaties met je patixc3xabnten op cd uitdelen aan anderen.  Een directe vraag : hoe eerlijk is dat eigenlijk ? Valt die praktijk te rijmen met je eed als arts ? Is het trouwens wettelijk om uit xe2x80x9cde medische biechtxe2x80x9d te klappen, en xe2x80x9chet geheim van het consultxe2x80x9d te laten horen aan een derde ? Misschien vind je dat je zodoende een hoger doel realiseert ? Misschien wil je de ander ervan overtuigen, hoe verziekt het samenleven, hoe verrot de maatschappij wel is ? En dan gebruik je je patixc3xabnten toch, om een zaak te dienen waarin ze zich niet per se herkennen, en dit zonder hun toestemming ?  En of dat niet cynisch is ! En zegt dit gebruik ook niet iets over de wijze waarop je met elke privacy omgaat ? Als je ''anderen en mij gesprekken van je patixc3xabnten laat horen'',dan gaat het niet zozeer om de Pointe die je in hun relaas gexc3xafllustreerd ziet,als wel het ''laten horen'' zelf toch! Je gaat er gewoon aan voorbij, om het in te schrijven in het grote Miskleun dat je steeds weer gexc3xafllustreerd ziet, overal om je heen, alsof met Godxe2x80x99s ogenxe2x80xa6   Je schreef: Het doel heiligt de middelen als je met de middelen niemand nadeel berokkent. De paradox is dat niemand schade oploopt en toch worden mensen beschadigd.

Hoever reikt collegialiteit? Zijn christelijke collega's weten zich door geen enkel "moeten" verplicht, als het er om gaat om het verspreiden van dergelijke tapes, of fragmenten daaruit,, aan de kaak te stellen en tegen te gaan.  Natuurlijk stellen zijn collega's  de zaken niet op deze wijze voor, wat wij (in onze kortzichtigheid…) voor een schending van de privacy van de patixc3xabnt percipixc3xabren, aanzien zij voor een initiatief dat het belang van de patixc3xabnt dient, zij het op de heel lange termijn…; wellicht weten ze zelf niet echt hoe de vork precies aan de steel zit, en denken ze zelfs met hun eigen stilzwijgen a.h.w. te spreken in naam van het welzijn van de betreffende patixc3xabnten.   Zwijgen lijkt dan inderdaad van goudwaarde te zijn, al is het zo dat het niet al goud is wat blinkt….   Artsen zijn immers helemaal vrij om zich blijvend te wentelen in hun "innerlijke roeping", en dat heet dan "discretie", "professionalisme", "hogere roeping", de "eed van Hippocrates"!  En aan artsen die heilig in hun innerlijke roeping geloven, is er geen gebrek.  Ze beroepen zich allemaal op hun eigen gelijk, en dit op de rug -xc3xa9n de kosten…- van de patixc3xabnten!  

Voor de goede verstaanbaarheid wil ik er op wijzen, dat de kwestie die ik in deze column aansnijdt, teruggrijpt op een aantal zaken die ik reeds eerder heb besproken, in een rubriek met de titel:  Beroepsethiek  daterend van 31 december 2008. En met de titel: Het gedeeld beroepsgeheim het geheim van Jan en Alleman   Artsen, en hun aspectblindheidxe2x80xa6.    Ik kan er niets aan veranderen dat jij dat niet ziet.    We hebben geen paradigma en dat maakt het leven heel gemakkelijk. 1   We hebben geen paradigma en dat maakt het leven heel gemakkelijk. 2   

De zee is zo vervuild met vergif xe2x80x93dat ze terugspuugt. En dan lees je dat ouders hun kinderen voorgoochelen dat de zee niet altijd lief is, dat ze ook een ander gezicht heeft, dat ze het op de mens en de menselijkheid van de mens gemunt heeft ! Vroeger inspireerde de zee, het grote zwijgen voor de Storm, de mens nog met een sublieme gevoeligheid. Die tijden zijn voorbij : de zee is simpelweg rancuneus geworden xe2x80x93 haar moraal is verkleind, is zwak geworden, ze heeft zich aangepast aan onze platte maat, aan onze berekeningxe2x80xa6

 The blackness of the sea holds the secrets of the world.   (Part one)  I went to go for a walk tonight, along the sea, by my house. I live on an island, in a river and the island is surrounded by dykes. when i walk on the dyke, near my house, i look out to the west, and in the evening in the summer the sun is setting, the wind is blowing in from the north and it is a cold wind, but the wind from the north always brings with it clear weather, no clouds, and a very red sky. I know it will be a nice day when the wind blows from the north, I know that because i have walked along the same path for many years. If the wind blows from the south, it brings along the warm wet weather from the tropics, and I know it will rain tomorrow, but it will be warm………………..  Written  by  Doug Stevens Richmond B.C Canada.

No time better spent then the time accorded to relatives …  there is no wisdom that matches more with what they did to me, with embarrassing passages on the internet…  the nectar of wisdom.  A fairly healthy dose of curiosity and sharp mind seem to me to be an incomparably more intelligent argument, that never fails to seduce me.  You know the moral of the story of the lonely man's reaction against the society? He didn't understand that society did not dispise him for what he had done but for his personality and independence; as Nietzsche recognised, society at large wants us to be equal, not different.

As a self-thinking individual (cast in the most average of waysxe2x80xa6) you will usually not go that far, this is a recognized sociological fact, an open door.  Therefore, the family discarded me,  to prefer other influencesxe2x80xa6  I'm the wrong little person, they want yes-sayers, sooth-sayers, gossip-sayers… Nothing lifts them above the herd, they like companion species that never raise above the average . Mister and Misses Nobody in Particular … but once a person can turn into a xe2x80x98personxe2x80x99, loving nothingness above all, she may no longer appreciate the consolation offered by the largest number, the crowd that is who it is, was and will be, in a noisy hatred of difference … No, I'm not a superman, or xe2x80x93woman, but I exist outside the flock.

 I'm obsessed with painting and writing . The artist in me created feelings with words, this cannot be done within the treasured element of truthxe2x80x99s ongoing verification in so-called rational terms … this cannot be done with love, for this is more than truth, more than love… this is more than experience, it goes beyond the common bounds of experience, to touch a new transcendental condition of living, beyond the average …   painting, its surge and power to give life, and make it worth while, and absolutely incomparable…  My brain- friend professor in philosophy asked me if I couldn't stop with my painting during the days he was here.  No, I said that was impossible. Mysterious are the ways of the mind.  I don't have to move around the world for new inspiration; I stay put, and inspiration comes to me, almost naturally…

My world is a whispering gallery, an echo chamber.  Anything that comes my way makes for just another painting-day.  I just create my own world in which I do not need words, or an age, even not a gender, or thruths or lies… the I and the me ,"le moixe2x80x9d, xe2x80x9cdas Ichxe2x80x9d.  I am quite suspicious of the function of the xe2x80x9cIxe2x80x9d and xe2x80x9cmexe2x80x9d,  le dxc3xa9testant tellement que je prxc3xa9fxc3xa8re me cacher entre guillemets, sans me cacher derrier un masque, car personne ne devrait jamais se cacher derriere aucun masque, I'hypocrisie est la chose la plus mauvaise crxc3xa9xc3xa9e sur terre … unless the masquerade can be affirmed as a virtue in its own right, as Nietzsche suggests on numerous occasionsxe2x80xa6 (I hate masks behind which one hopes to dissimulate oneself, as if one really existed, as if one truly existed as an identifiable Egoxe2x80xa6  which is a lie, or rather: a xe2x80x98liexe2x80x99 !)

When I was a child I always wanted to draw circles on paper, and on whatever support that was presented to me.   Now, so many years later, I do have some inkling of the meaning of that repeated act : I was ensuring a separation from the rest of the world, from the small and tall environments in which I found myself inscribed.   And I still do like to paint or draw circles, the urge to do so never fails me.   In a sense I still am the little child longing for separation from the endless cosmos in which our lives are embedded; I am still floating in its waters, its ocean of emotions.   I still feel the impetus to draw my own circles, and to live in the inner circular space through which I ensure some separation, some distance and intimicy.  

Afterall, separation and intimicy -without which no intense experience is possible- is never a given, but an endless task, a call to which I never fail to answer.  One cannot be someone if one is not engaged in meticulous, and ever renewed separation.   There is no alternative, but to drown in the flood of false emotions and excitations, provided for by the media, relatives, society at large.  I would not hesitate to affirm that it is a sacred duty to accept the invitation to become oneself (as Nietzsche would say), and to do so through multiple and ever reiterated acts of distanciation, of separation, of circular enclosure…and that's what the figure of the circle means to me : the figure does not so much stand for completion, as Hegel would have, for the perfect circle of self-understanding, but for an act of returning to oneself, a way of giving birth to the very place that one is, as long as one assumes one's name, one's fate, one's singular character….

 I work in close collaboration with my own shadow, Art and its Nothingness … Anton Heyboer owned nothing and possessed nothing, and there was no connection between him and the VOF.  He had chosen for a life in poverty as an artist, and poverty was all to him.  As soon as you break the vow of poverty, you lose your artist's soul, your soul, Buddha, and thus your self-affirmation. You are no longer real.  This is the law of the jungle that comprises the Golden Mean, which is not the law of the common people, which consists of right and wrong, the morals of slaves.  The Golden Mean is the same, its formula is a: b = b: (a + b)

the human world and its minuties are so small in this great universe, nothing really matters in this open space, so let's do what we want to doxe2x80xa6!  My thoughts are frozen in time when I paint them down.  Because they are how I thought then. I might not think the same anymore, but those old thoughts are frozen in time.  I change over time, but my paintings never change… no matter what happens in my life, they never change, they remain true. I am the art, and the when in the art and the what, and the who is all of me, and the when is art's choice, the naked art-way proud of its own soiled life choices. Life's a wild adventure not searching  for security, a wild beautiful rose, but unpredictable.  A danger, for sure, but indescribably beautiful.

How do I know what counts as a obligation for me? Are obligations a burden or a luxury? And what if I did enough to earn my obligations? Can one earn ones obligations? Am I worth more as a person or as a xe2x80x98personxe2x80x99? Most of us, humans find satisfaction in the fulfillment of the requirements of their living conditions (to go to work, to earn a living, to pay the mortgage, to have sex between the sheets, once a week, regularlyxe2x80xa6, to raise children, to walk the dogxe2x80xa6 my God!!!!!) Their spiritual life is at the lowest possible ebb, and striving for wealth and status fills them all- slaves of life, a scandal! Why am I telling all this? Because it deserves reflection.

My life is worth living, compared to all those values most people try to live up to.   Dignity lies in humanity, and not in appearance, in a job, earnings, or a big house.  And happiness comes from whom you are, no matter what you do and who you are in the eyes of others.

Everything I wear is my property, whatsoever is in me.  I am a spiritual whore, a hooker hooked on the nectar of Lifexe2x80x99s high summits, of art, of loneliness, of deserts and strong winds, of intense corporeality, of philosophical bravoure… as Nietzsche, and Hermann van Randa, physician and poet of mankind.  In my view, it is a sad fact that people are valued according to their profession, the payroll in which they find themselves inscribed… The dominant position they occupy is one of slavery, of subserviencexe2x80xa6  denying their nothingness, their spirit, their freedom and exaltation, their yes-saying power xe2x80xa6  their love of lifexe2x80xa6  

The human heart xe2x80x93the folly that makes the merry world go round and roundxe2x80xa6- swings back and forth between three great thoughts:  MONEY-POWER -LUST. xe2x80x98There is craziness everywhere in this world!xe2x80x99,  Critilo said philosophically : absolutely right that name: Universally founded, in spite of difference.

Arthur Schopenhauer: xe2x80x9cIt is a great folly to go out and to acquire, that is, for pomp and circumstancexe2x80x99s sake, a social position, degrees, titles, functionsxe2x80xa6  better respect your rest, leisure and independence, instead of making a sacrifice of these vital virtues.xe2x80x9d

To cut a long story short, from philosophy to life in the philosophical and artistic ethers of life, I found my own way. My main interest has always been in the field of philosophy, and especially German.  Philosophy is a kind of influence on me, a life sustaining influence, for I could not do without.  Schopenhauer and Nietzsche wrote the best prose of all philosophers.  Schopenhauer and Nietzsche  were the first to recognize the profound meaninglessness of life.  Georgio de Chirico showed how this senselessness can be transformed into art.  All in all, is it not true that a philosopher only reaches bedrock when he humbly admits that he really knows nothing at all, like Socrates? It is therefore understandable that I felt the inadequacy of my knowledge more strongly, more acutely, as I progressed further into my study of the history of art and of philosophy . But everything that relates to philosophy has already been described in books, so I will not dwell on it here.

I feel very connected with Nietzsche. The identity of "Nietzsche" is to be found in the suspense of any (fixed) identity.  The self of "Nietzsche" is essentially written: dead and alive, repetitive and always in difference. His self exists in and as a slip.  At least in two of my works I practice (and note the quotes!) a xe2x80x98comparativexe2x80x99 sort of writing, or a similar xe2x80x98touch of paintingxe2x80x99.  In a painting like "Death" for example, I un-paint (myself).  This differed ring is intimately associated with the so-called issue of the canvas.  Painting has become a practice of life-affirming mortality, or nullity.   It is in and through this exercise that I survive as both my death-knell rings and my finitude is validated.   My name is a plural, a mask that does not hide anything, if not life as it is to survive, each time in a singular way, here and now, each time anew.  Like "Nietzsche" every time supported by an affirmation of life that blesses the non-identity and hence provokes (over) living, an intense life.   My "difference" rings into a powerful "yes", a "yes" to life in death, always looking to be recognized in its strangeness, so as to give up on the desire xe2x80x93the all too human philosophical desire- to understand (or grasp, as one aptly says…) the finiteness of life or survival which derives from its core !  It's a painting of the "amen", which means so be it:   For art does not so much reflect, as well as affirm life: itxe2x80x99s a blessing, or it is nothingxe2x80xa6

I recently stumbled upon an expression in which I can recognize myself: the passion of mortal life; the only note that I would add to this expression, merely reflects the infinite finitude of life: mortal life is not one, it is multiple, as is passion, and as I am myself: a plurality, always nascent, always dying or dead, living on…   No, I hope you do not mistake this passion for pathos: there is nothing pathetic about life and death: it calls for sobriety, really…

Lokale Wikileaks verspreiden zich over Nederland

 Kopixc3xabren, daar zijn die Nederlanders goed in! Lokale Wikileaks (die nu als paddestoelen uit de grond schieten)zijn het meest overtuigende bewijs van het totale gebrek aan originaliteit:want wie niet eens voldoende oorspronkelijkheid bezit om iets nieuws te verzinnen, zal nog veel minder in staat zijn om er enige nieuwe inhoud aan te geven.  Nauw verwant hieraan zijn de afgekeken, dat wil zeggen half gestolen symbolen van Julian Assange's site die nu op de Lokale Wikileaks sites prijken.  Hoezo transparantie?

 Een ander nabootsen, dat betekent toch een masker te dragen? Door bij elk nieuw initiatief toch weer het masker van een ander te dragen, is het op den duur toch geheel duister wie wie nu eigenlijk is, A draagt het masker van B, die het masker draagt van C, enzoverder : elk speelt voor een ander, voor de ander  van een ander, of zoals Valery schreef in zijn bespreking van Marx' bespreking van Shakespeare's Hamlet, A cum B cum C cum…  de een verbergt de ander, en in naam van de transparantie heerst de nabootsing en navolging…  waardoor we gaandeweg gaan leven in een wereld van na-apers en komedianten van de originaliteit.

 Maar, beste mensen, het wordt nog gekker! Lees op www.emerce.nl over de oprichter "Michel Spekkers (22) ( SP in Breda);  hij werd in Nederland vooral bekend door drie uitzendingen van Tros Opgelicht, waarin hij naar voren kwam als een schroomteloze fantast, die via internet telecom-spullen aanbood, maar de mobieltjes nooit leverde. Hij heeft mensen voor miljoenen euros opgelicht, en heeft zijn 21 werknemers nog nooit enige vergoeding uitbetaald. Fractieleider Frank Vergroesen wil hem graag in de raad hebben."

 Het echt verwonderlijke is dan ook dat uitgerekend www.emerce.nl ligt te mierenneuken over het woord 'oplichter', gebezigd in mijn schrijven van 24 december 2010 19:12; de website verordent dat ik mijn schrijven pas publiekelijk kan posten wanneer het woord 'oplichter' daaruit wordt geschrapt.  Dit bewijst opnieuw hoe weinig www.emerce.nl  zich aan transparantie gelegen laten liggen.  Aan de manier waarop ze mijn schrijven screenen en doorlichten, is dat duidelijk te zien.  Hun censuur installeert een regime van ondoorzichtigheid, en dit in naam van de transparantie zelve. 

 Over deze reactie en ronduit obscurantistische werkwijze heb ik me verontwaardigd gewend tot de uitbaters van de www.emerce.nl -winkel (vrijdag 24 december 2010 19:12).  Niemand wou, of kon echter reageren…  Stilzwijgen betekent een vervuild bewustzijn. 

Welkom in de transparante wereld van www.emerce.nl? Waarin de woorden hun tegendeel betekenen, en doorzichtigheid gelijk staat met bedrog, en de waarheid een koehandel is geworden?

Nochtans…  Wikileaks heeft maar zin voor zover er allerlei praktijken aan de kaak worden gesteld als… jawel, zwendel en oplichterij.   Hoe kan men zich in ernst willen distantixc3xabren van de semantiek van het oplichten? Oplichters lichten op, en door oplichtende praktijken door te lichten, gaat er toch een lichtje op… zo werkt het toch, of niet soms? Bij Wikileaks steek je je licht op, om niet opgelicht te worden? Ik kan niet begrijpen wie er baat bij kan hebben om het woord 'oplichten' te willen censureren… tenzij een oplichter.

De Duitse Verlichtingsfilosoof Immanuel Kant probeerde ooit de verlichters van de oplichters te onderscheiden, door in de werkwijzen van de eerste een "kritische zin" en "kritische methode" te onderkennen.   Wie wil verlichten zonder het risico te lopen om in het publieke oordeel als bedrieger aan de kaak gesteld te worden (zoals destijds de communistische partij in Rusland, die sprak altijd de waarheid, en wie dat betwijfelde werd met de dood bedreigd), die kan er maar beter niet aan beginnen…

Waarom zou je het oordeel van het publiek en de internetgemeenschap vrezen… tenzij je iets te vrezen hebt? Als je niet van 'oplichterij' wil horen, is dat dan omdat je vreest dat je eigen methoden inderdaad een loopje met de waarheid nemen?

Michel Spekkers licht het allegaartje op, en strijkt vervolgens de eer op; zo ook emerce.nl, die er in zijn almacht van droomt om het woord 'oplichterij' uit het woordenboek en taalgebruik te schrappen, en zo de terreur te installeren van zijn emercieel gelijk, tot meerdere glorie van het eigen belang…

De discussie in verband met transparantie is een discussie onder andere; dat wil zeggen, dat deze discussie onderworpen is aan de wetten die voor elke discussie gelden.   Geen enkele discussie kan er in slagen al haar contekstuele voorwaarden te doorzien.   Dat wil zeggen dat transparantie altijd een regime verondersteld, dat historisch is en zo meer…   Geen transparantie zonder regime; dat wil zeggen, geen transparantie zonder macht, zonder keurslijf, zonder verduistering.   Wie klaarheid wil scheppen, moet rekenen met schaduw en ondoordringbare duisterheid.   

Vandaar dat vele lui die transparantie verhandelen (en er een zaakje van maken) er niet voor terugschrikken om van transparantie een kwaliteitslabel te maken.   Adidas of Puma loopschoenen zijn niet echt zoveel beter dan andere loopschoenen, van een minder bekend merk, maar het is een merk, een kwaliteitslabel…  en dat is het precies, wat de klant kopen wil : symbolische garantie.   Zo ook in verband met transparantie : met is tuk op de symboliek ervan, het label en logo.   Maar een symbool is steeds enigszins duister : denk aan het kruisteken, dat na al die eeuwen nog steeds niets van zijn mysterie heeft prijsgegeven, althans niet veel !  Echter, als merk en symbolisch goed, deelt transparantie (zoals ook veiligheid, bijv.) in het mysterie, in het ondoordringbare duister waarin de marketing en haar marketeers zo thuis in zijn…

Vandaar ook, dat transparantie -als logo en kwaliteitslabel, als techniek en macht- zich leent tot commercialisering : het geheim van transparantie is vergelijkbaar met het geheim van Coca-Cola, of van Mercedes  Benz … 

Echte transparantie biedt alleen de aanvaarding van een zekere onvermijdelijke opaciteit, de erkenning van het geheim als ondoordringbaar xc3xa9n positief gegeven.   Echter, de meeste vormen van transparantie willen daar juist niets van weten ! Alle opaciteit moet worden gebroken, en elk geheim moet worden ontkracht.   Wie in dat soort van transparantie wil leuren, is een bedrieger tot de tweede macht, een oplichter in het kwadraat.

Denk aan de poxc3xabzie en de kunsten : die zijn altijd enigszins duister, en tegelijk scheppen ze een eigen publiek !  Geheim en publiciteit (in de zin van openbaarheid) gaan hier samen ! Echte transparantie is alleen de kunst gegeven, omdat kunstenaars en schrijvers zich goed verstaan met de onophefbare duisterheid waarin alles -ook de zin van het leven, bijv.- deelt… zij weten het mysterieuze te zegenen, als een goed !!!

 Ik kreeg een dezer dagen het boek Stil de tijd en Heimwee naar de mens van Joke Hermsen in handen. In een gesprek met Arie Boomsma op Ned 2 antwoordde dezelfde Joke Hermesen: mensen die geen seks hebben kunnen niet gelukkig zijn. 

 Ik begrijp niet waarom mensen, die niet in een sexuele relatie zitten, of hoe zeg je dat, geen toegang zouden hebben tot geluk; alsof in deze aangelegenheid (de toegang tot geluk) een essentieel onderscheid moet worden gemaakt tussen seksueel actieve lieden vs. meer passieve lui, die zich niet seksueel verhouden tot een partner. Dit is zonder meer discriminerend, en verondersteld ook dat zaken als "in een verhouding staan", of "seksueel actief zijn" een duidelijk bepaalbare inhoud hebben; tenslotte, wat is dat precies, "in een relatie zitten", "seks hebben", "geseksueerd zijn"… 

Ook 'Filosoof' Joke Hermsen schrijft (zoals zoveel 'filosofen')  in haar boeken over allerlei grote geesten uit het verleden, en het publiek is blijkbaar ook erg dol op haar publicaties; het is er zelfs verlekkerder op, dan op de boeken van de grote geesten zelf.  Kortom: Uitzonderlijke geesten blijven ongelezen, en doorsnedige geesten worden maar al te gretig afgenomen…

Na haar boeken te hebben gelezen besefte ik weer eens zoveel te meer dat ik liever de eigenlijke en echte ouden lees: wat er daarna door filosofen als Joke Hermsen over hen is geschreven, vergemakkelijkt dan misschien de toegang, en helpt hun geschriften in zekere zin wel te promoten, maar betekent verder niet veel. 

Filosofie kun je niet vereenvoudigen, want dan gaat de essentie verloren.  Tot op zekere hoogte is de eenvoud en simpliciteit zelfs een leugen.  Of een reactionaire eis : Wij willen het simpel houden !  En heb je ooit gehoord van een ziener, of filosoof die getrouwd was of huiselijk ingesteld? Nee, die huiselijke bezighouding zou pas echt de pest zijn voor de betreffende ziener.  

'Filosofen' als Joke Hermsen gebruiken dan ook de grote geesten om met hun eigen geschriften te kunnen scoren.  Niets gaat ze daarin te ver … een enkele verwijzing naar Nietzsche volstaat, "Nietzsche dit …" of "Nietzsche dat …", en klaar is Kees, verder maakt het niet meer uit wat er gezegd wordt of geschreven staat, want van de zegening van de ouden is men verzekerd. Wat zou Nietzsche ervan hebben gedacht dat zijn geweldige uitspraak: "windstilte van de ziel", door Joke Hermsen voor minder dan 3 euro werd verkwanseld?

Heimwee naar de mens van Joke Hermsen haalde in 2004 de shortlist voor het beste filosofische boek van het jaar. De liefde dus, over de 18e eeuwse schrijfster en filosofe Belle van Zuylen, werd bekroond met de Halewijn literatuurprijs 2008 en genomineerd voor de Libris literatuurprijs 2009.

Zoals Schopenhauer, die zich erg bewust was van de nare kanten van het boekbedrijf, nuchter opmerkte:  Omdat talent schaars is en geestelijke rijkdom dun gezaaid,kan het niet anders dan dat het overgrote deel van de gepubliceerde boeken slecht is,een woekerend onkruid der' literatuur'. Deze overproductie wordt veroorzaakt door het feit dat er met boeken geld te verdienen valt. Literatuur is verworden tot een ordinaire bedrijfstak waarin schrijvers, uitgevers en recensenten gemene zaak maken, met geen ander doel dan het publiek een paar daalders uit de zak te kloppen. Recenseren op grond van aanbevelingen door bevriende schrijvers, collegiale consideratie of zelf steekpenningen van uitgevers… In de regel worden boeken in het belang van de boekhandel gerecenseerd en niet in het belang van het publiek.

Na al die jaren is dat alleen nog maar erger geworden. De dwergen op de schouders van de ouden kwetteren en kwetteren maar door, en een verwijzing hier of daar moet doen geloven dat al het geschrijf wordt gedragen door de ouden, de grote meesters en meester-denkers…  Het mag er dan op lijken dat de hedendaagse mens filosofisch actiever is dan ooit, maar meer dan gekwetter is het niet, zolang de kassa maar klopt…

 '' Ik hou van Holland was het meest bekeken programma rond de jaarswisseling.  Zo'n 1,1 miljoen kijkers vergaapten zich aan de show.   Het kijkcijfer vormt het zoveelste bewijs  van de armoedigheid van "het geestelijke leven",  zoals men dat vroeger noemde.   Met de kijkers zou misschien medelijden moeten worden opgebracht, tenslotte hebben ze zichzelf niet groot gebracht en laten ze zich telkens weer misleiden door de marketing en de strategieen van de programmamakers, die hen met sentiment, glimmer en glitter, mooie lichamen en fonkelenke lichtjes beroven van elk kritisch bewustzijn.   Anderzijds, het kijkcijferpubliek vormt toch ook een steeds luider stem, die steeds meer programma's en zendtijd voor zich opeist, wat zo ook zijn tol heeft; dat maakt dat je er toch ook niet teveel medelijden voor kunt opbrengen  toch!

 Een eigentijds managementsprookje. Deze column werd ingezonden door drs. Alfride Groenewold.

http://www.managementsite.nl/902/human-resources/rattenmanagement-gevorderden.html

-

Mijn zoon van zeven heeft een tweetal ratjes. Grijs, behendig, snel, en ontzichtbaar waar nodig. Gefacineerd door deze diertjes ben ik gaan nadenken over het bestrijden van ratten. En bezijdens gif kon ik geen humane oplossing vinden. Daarom deel ik mijn sprookje met u, lezer van de column op Management Site. Op een HRM congres sprak ik onlangs diverse collegaxe2x80x99xe2x80x99s en allen beaamden dat ze het fenomeen rat in eigen organisatie of in samenwerking met derden herkenden. Toch bleef 1 vraag onbeantwoord, hoe bestrijd je de rat in je eigen organisatie? De rat, vraatzuchtig, graaft zich in, speelt spelletjes met zwakke en bovenal lieve medewerkers, geeft complimenten aan een ieder, behalve aan de prooi.

-

De rat, zegt in teamverband ja en rent de deur uit om achter de schermen een tweede vergadering te beleggen, de rat, mijdt mensen die hem of haar doorzien. De rat, sluit verbonden die onzichtbaar zijn. De rat valt zo nu en dan openlijk aan. De rat, komt te laat op afspraken, en doet dit heel bewust, omdat het de prooi verzwakt. De rat, palmt nieuwkomers in.De rat, is bekwaam onbekwaam en weet dat veelal te verhullen in optisch waarneemnaar goed gedrag. De rat, vreet van binnenuit, knaagt en wordt, het is als een plaag, daardoor steeds dominanter.De rat is ongenaakbaar. Laat niets dichtbij komen, houdt contact dan mogelijkerwijs kan verzwakken, verre van zich. De rat is veelal charmant, netjes, voorkomend. Dossieropbouw richting ratten is het moeilijkste wat er is. Maar ook leuk.

-

Het is een eigentijds sprookje: herken en vindt de Rat. Herkent u de rat? En heeft u het juiste bestrijdingsmiddel? Laten we het delen. Drs. Alfride Groenewold. 

-

Sjalien: Ach Beste Alfride, is het al bij u opgekomen dat de rat in dit sprookjexe2x80xa6 het sprookje zelf is, c.q. de verteller? Uw allegorie doet me denken aan de fameuze draconische plot, die de CIA in de jaren 50-60 in de ban had: de veronderstelde xe2x80x9cmolxe2x80x9d bleek achteraf de plot zelf. Wat echt een obstakel vormde, was niet een of ander dubbele, of driedubbele buitenlandse spion, maar het fantasme zelf van het obstakel, dat dermate gexc3xafdealiseerd werd dat niemand het belichamen kon. Enige verwantschap met de paranoxc3xafde waan is hier niet vreemd, inderdaadxe2x80xa6 Misschien wordt de rat die je in je idealistisch verhaal binnenbrengt, om zo uw beste bedoelingen en gehaaidste competentie in het daglicht te stellen, enkel gevoed door het voedingssupplement van je verbeelding, die niet bepaald ratvriendelijk is he.

-

Tijdens het schilderen kreeg ik het dvhn van zaterdag 3 juli 2010 onder ogen. Van dichtbij beantwoorden mensen die in het nieuws zijn (geweest) persoonlijke vragen.  Vandaag was dat drs. Alfride Groenewold, de huidige directrice van het afvalverwerkingsbedrijf Area Emmen.

 -

De lezer wordt wederom een rad voor de ogen gedraaid! De krant is immers het machtigste wapen om zieltjes te hersenspoelen met halve waarheden en onwaarheden.  Kortom, ook in de rubriek: Van dichtbij is het allemaal toneelspel, een hypocriete vertoning die zand in de ogen gooit door "klaarheid" te scheppen, een clair obscur dat verduistert door licht te brengen… !

 -

Drs. Alfride Groenewold: Ik kan boos worden als mensen hun verantwoording niet nemen of zich verschuilen achter anderen.  En is Alfride trots op Area.

 -

Maar uit mijn correspondentie met Area Reiniging ( en drs. Alfride Groenewold in persoon) is duidelijk te lezen hoe dezelfde drs. Alfride Groenewold zich wel degelijk achter anderen verschuilt, al antwoordt ze dan in eigen persoon.  Hoe ook zij uiteindelijk haar eigen verhaal verkoopt, en met die uitleg al het onmenselijke (met regels en definities) vervlakt en gladstrijkt… 

 -

Een kostenvuist en een kwaliteitsvuist maken, dat is de ambitie van drs. Alfride Groenewold.  Financixc3xable normen en gedepersonaliseerde standaarden, technische soluties en calculaties in hogere wiskunde… : ook de mens en medemens is bij Area Reiniging geheel en al genumeriseerd, een balans!  Normen en waarden, die geen mensen van vlees en bloed zien, maar alleen maar regelgevingen.

 -

Het Ons en het Wij bij Area Reiniging kunnen hun opdrachten dan ook interpreteren zoals ze willen, en hun daden kunnen worden gedicteerd door alle mogelijke impliciete motieven.  Dit moet dan voor medemenselijkheid, voor betrokkenheid, of verbetering bij de burger doorgaan, voor begrip, warmte, bescherming… noem maar op, maar het komt precies op het tegendeel neer, een totaal ontbreken daaraan. 

 -

Overheden en firma's die de dienst uitmaken en het zgn. algemeen belang dienen.  Maar zich door de dynamiek van de begeerte en de hebzucht laten leiden. Waar geen recht is gedaan aan menselijke waarden, en is dat niet waar de burger zich in zou moeten herkennen? 

 -

De feiten van de gevestigde orde, de gevestigde feiten, de met autoriteit beklede feiten -een feit is een factum, een maaksel, en etymologisch verwant aan een fictie, toch?- gaan immers voor.  Wat een handeltje is me dat toch! Wat een arrangement! Wat een zwendel!  

 -

Alles in een enkele zin ingekookt: het is overal een bende! 

 -

De Italiaanse schrijver Sandro Veronesi laat goed zien tot welke menselijke tragedies de grote fusies van bedrijven en de algehele graaicultuur hebben geleid. 

 -

Zakenmensen als Alfride Groenewold  lullen zich dan ook overal uitxe2x80x9d : De taal wordt een middeltje, dat ze hanteren om buiten schot te blijven.  Spreken trekt een rookgordijn op, waarachter men zelf kan verdwijnen. Woorden zijn vlucht- en sluipwegen geworden, waarmee de toehoorder het rietveld wordt ingestuurd.  Zelf is men dan als spreker niet meer aanwezig in het gesproken woord.  De band met het woord, die in het spreken wordt geducht maar ook gerespecteerd, wordt doorgeknipt.  Wat rest zijn woorden als lege omhulsel: geen woorden waaruit de betekenis zich heeft teruggetrokken (de woorden blijven betekenisvol op zakelijke manier), maar de spreker zelf.  Al beseft hij of zij dat misschien niet, door het woord te hanteren om zich "ergens uit te lullen", zoekt de spreker de positie op van de rat, inderdaad. 

 -

Wat zou een rat aan het woord kunnen hebben ? Niets, tenzij datgene wat het knaagdier in een wortel zoekt (het voedzame element, zonder de minste symboliek), of in een partner (de procreatieve aandrift, onbemiddelde energie). De enige uitzondering hierop vormt het bekende sprookje van de rattenvanger; maar ja, het betreft hier enkel een sprookje…

In De Telegraaf van dinsdag 20 juli 2010 staat te lezen dat zo'n 300 wetenschappers van zestig wetenschappelijke instituten al over de wereld -waaronder onze eigenste universiteit van Wageningen- het hebben klaargespeeld om een slordige 13 miljoen EURO te besteden aan een onderzoek dat niets nieuws aan het licht bracht, maar het reeds bekende kon bevestigen… dat namelijk het eten van twee appels per dag kan helpen om het cholesterolgehalte met 10% te reduceren.

-

De vraag is terecht of dit soort van grootschalig onderzoek, dat niets oplevert, wel door de beugel kan.   Wetenschappers moeten hun bestaan legitimeren door aan onderzoek te doen, zo mogelijks nuttig onderzoek, maar als het moet onnuttig onderzoek, dat ons geen millimeter vooruit brengt…  Maar hoe leg je dat uit aan alle noodlijdenden in de wereld? In de Europese Unie leven miljoenen mensen onder de officixc3xable armoedegrens, om dan maar te zwijgen van de anderhalf miljard mensen die honger lijden…  De paradox is natuurlijk dat er in de landbouw meer dan genoeg eten wordt geproduceerd, en dat er in de economie meer dan voldoende winsten worden gegenereerd om het armoedeprobleem -hoe gigantisch het ook moge zijn- uit de wereld te helpen.   Naast goodwill onderbreekt hiertoe echter de juiste ingesteldheid en tucht: eerder nog trekt men het reeds bekende na…

-

De nieuwe universiteit Hasselt, die pas enkele jaren terug werd opgericht, haalt geregeld het Belgische nieuws met allerlei obscure onderzoeken als: wat is het effect van nauwsluitende sportbroeken op het ontwikkelingspotentiaal van de teeltballen van scholieren? Met dit soort van marginale weetjes haalt de universiteit telkens weer de actualiteit, om ze zich zodoende op de kaart te zetten.  Herinnert u zich nog de eindeloze discussies aan middeleeuwse faculteiten over het geslacht der Engelen? Onnutte en nutteloze weetjes hebben een onmiskenbaar charme, maar zijn toch een doorn in het oog van al diegene die maatschappelijk naar de zijlijn worden gedrongen, en wiens dagelijks leven veel minder symbolisch gewicht heeft dan de zelfaffirmatie van onderzoekers middels onderzoek als tijdverdrijf…  'T is godgeklaagd, gatver…